maandag 3 oktober 2016

It takes a village to raise a child

Mijn vader was een fijn mens. Hij heeft me niet alleen een aantal nuttige zaken geleerd, maar ook veel wijsheid bijgebracht. Hij was, omdat hij in een fabriek onder een drieploegenstelsel werkte, echter ook regelmatig afwezig. Zo komt het, dat ik eerder door mijn moeder opgevoed ben, dan door ons vader.

Ik heb hem echter nooit als jonge ouder gekend. Ik ben op zijn 40 in zijn leven gekomen en persoonlijk denk ik dat ik daarom maar zelden iets van onstuimigheid bij hem heb waargenomen. (Dat beetje dat er dan ooit moet geweest zijn). Afgaand op het rolmodel dat hij mij voordeed -want zo leren jongens nu eenmaal het efficiëntst- was mijn leven voorbestemd om braaf dagelijks mijn job te doen, en tijdens mijn vrije tijd ofwel wat te klussen, ofwel achter een leeg glas bruine Leffe een dutje te doen voor tv.

Niks mis mee...

Er was... en hij is er tenslotte nog... echter ook zijn collega. Die ik hier R zal noemen om zijn "onschuld te beschermen". :-) R en ons vader waren goed bevriend.
R was een stuk jonger dan "ons voke" en daardoor ook heel wat dynamischer. Het feit dat hij op dat moment nog geen kinderen had, was daar uiteraard ook niet vreemd aan.
R ging op vakantie naar Turkije, toen de wegen daar nog niet platgereden waren.
Als R een keuken nodig had en zijn ding niet vond bij de handelaars, kocht hij een combinatiemachine en MDF-platen en maakte hij die gewoon zelf.
R reed met de motor en onderhield die ook zelf.
R kocht een bestelwagen en maakte er zelf een kampeerwagen van.
R roeide tegen de stroom in en was rebel zonder een karikatuur te zijn.

Alles wat R deed, ontlokte binnen in mij een langerekte WAAAAW!

Afgaande op het rolmodel dat HIJ mij voordeed -want zo leren jongens nu eenmaal het efficiëntst - was het leven 1 groot avontuur.

Ik maak er geen geheim van: als ik op een gegeven dag financieel risico ben beginnen nemen om een huis te verwerven, dan is dat omdat ik het R heb zien doen. Als ik nu met de motor rijd, dan is dat omdat R onverschrokken door weer en wind op 2 wielen balanceerde. R zocht zijn eigen weg en deed zijn eigen ding, en, bij het blonde haar van Linde, dat zal ik ook doen tot ik tussen zes planken gestoken word.

R kreeg 2 zonen.
De jongste had een ongelofelijke facinatie voor de zachtere grijsaard die mijn vader was. Een man die in de donkere bossen van de Ardennen de weg vond, naam en gebruik van bloemen en planten kende en sporen van wild kon lezen.

Heb je er eigenlijk al eens bij stil gestaan wie je het meeste beïnvloed heeft in het leven? Ik heb persoonlijk het gevoel dat mijn moeder en vader de krijtlijnen van mijn leven uitgezet hebben, maar dat het spelletje zelf door alle mensen uit mijn omgeving bepaald is geweest. Vrienden van mijn ouders... Familieleden... Buurtbewoners... 

It takes a village to raise a child...

zondag 2 oktober 2016

Beetje druk geweest

Oud huisje verkocht
Verhuizen
Lening rond
Plek zoeken in onze nieuwe stad en buurt
Bloggen is er wat bij ingeschoten
Maar er zit nieuwe inhoud in de pijplijn.

donderdag 18 augustus 2016

Camping cohesie

Door Karin

Vorig jaar heb ik eens langs mijn neus weg gezegd : "Zou het eens niet tof zijn om te slapen op ons stukje grond ?", maar verder heb ik er niet veel meer aandacht aan besteed. Tot er een Doodle van Nele passeerde. "Wanneer kunnen we de daad bij het woord voegen ?" En bij deze, hebben we gisteren onze kampeer spullen bij elkaar geraapt, hebben ze met elkaar gedeeld en hebben we een heel mooi cohesie moment gecreëerd.

Het uur van afspraak, 18u hadden we al niet gehaald, maar dat is nu het mooie aan de groep. Je blijft welkom ! Hoe laat je ook toekomt, neemt de groep je mee in de sfeer van het moment. De BBQ stond al heerlijk te ruiken. De meesten hadden al een aperitiefje geproefd en we konden kennis maken met een nieuw kandidaat lid dat ons project van dichtbij wil leren kennen. Geen beter moment als een cohesie moment. Na wat geharrewar en geschuifel met stoelen en "buffet"tafels, zat iedereen al snel te smullen van al het lekkers dat ze hadden mee gebracht. De kleinste van de groep ging van hand naar schoot, van de ene naar de andere en schoof lekkere stukjes brood in haar mondje terwijl ze passeerde.

Al vlug zakte de zon met een warme zomergloed achter de horizon en kropen de eerste truien al uit hun tassen. Vuurmeester Dries ontfermde zich over de gezelligheid en had al vlug een laaiend vuurtje aan de gang. Naarmate de schemering opschoof, kropen wij dichter bij het vuur. En wat een nacht hadden ze beloofd. En wat een nacht hebben we gekregen.

Onder een hemel van vallende sterren werden de gekste anekdotes en verhalen verteld. Je moest wel heel vlug zijn. Als je buur ja, ja, ja riep, was het sterrenstof al gepasseerd. Sommigen hadden al tientallen sterren zien vallen. Anderen zijn opgebleven tot ze hun eerste sterrenwens mochten doen. Anderen waren teleurgesteld. Oh, is het dat maar ...

Grandioos ! Het was al een tijdje geleden dat ik met de slappe lach gezeten heb, maar het flitste door mijn hoofd, ... Als dit een voorproefje is van wat nog komen mag.

"The spur of the moment" is moeilijk na te vertellen, maar de anekdotes gingen van "oh, is het hier dat ik mij moet parkeren" naar "ja, die van Michel is groter" tot ik heb me versproken of ik heb woorden fout gelezen.

" Ik moest in mijn laatste jaar een spreekbeurt geven en in plaats van dat ik ironisch zei, zei ik erotisch. Dat is me toch een tijdje blijven achtervolgen." Toen we dit aan onze tieners vertelden, diste Sebastian een verhaal over school op. "In ons eerste jaar, kregen we bij Nederlands een lijst met moeilijke woorden en om te laten zien dat we de betekenis van het woord begrepen, moesten we er een zin mee maken. Zegt er iemand in de klas : "Brand ! Brand ! Iedereen ejaculeren !"

Het zou mooi gepast hebben bij Leen haar GAS-boete verhaal. Kortom mijn buikgevoel vertelt me dat dit project nog mooie cohesie momenten gaan geven.

zondag 26 juni 2016

Tante Julia

Door Bart XIII

Ergens rond 1925 huwde de zus van mijn oma. Ze heette Julia...

Haar man, Charel was ploegbaas in de antwerpse haven, toen de "dokwerkers" nog de rijkdommen van de koloniën aan- en afvoerden.
Onnodig te zeggen dat Charel en Julia er toen voor gewone arbeiders ruim inzaten. Hun huis uit 1912 was afgewerkt met het comfort dat je voor mensen van hun stand kon verwachten. Niet alleen hadden ze een auto (volkswagen kever). Ze hadden,

* De waterpomp in de keuken ipv in de tuin.
* Inpandige sanitaire voorzieningen
* Elektriciteit in de meeste kamers
* De modernste kolenkachel

Typisch voor de huisjes uit die tijd was er vooraan een living, tussenin een kelder met daarboven een "opkamer" in tussenverdieping.  En achteraan de keuken.

Toen ik haar kende ergens in de jaren 80 van vorige eeuw, woonde ze daar nog steeds. Na de dood van haar man en enige zoon is ze dan ook nooit verhuisd. Waarom zou ze. Ze had toch alles daar?

Ergens half de jaren 90 wisselde ze het tijdelijke in voor het eeuwige.
Haar erfgenamen troffen een waardeloos huis aan...

*In een tijd waarin drinkwater warm uit een kraan kan stromen, is roestig water uit een pomp die je moet opgieten, vooral interessant om de kamerplanten te gieten. Douche? Bad? Ho maar...

*Hoewel uitgerust met een echte wcbril en in een hoekje van de keuken geplaatst zodat je niet buiten moet, was in 1995 een "plank-met-een-gat-in" niet echt een toonbeeld van sanitaire luxe.

*110 volt... Een GUST van een transfo dreef haar tv aan. Een grote doos vol gehamsterde reservelampen (sommige nog met bajonet-fitting) moesten haar helpen nooit zonder licht te zitten. Télécom?  Bijlange nie...

*Het behang zwart en de kalk uitgekraakt van het kolenstof. In de winter vooraan hels heet terwijl het in het achterhuis vroor.

Tante Julia's huis was ingehaald door de tijd en had daarbij tol geëist van haar ouder wordende lichaam.

Haar erfgenamen verkochten de ganse grond voor een habbekras aan een projectontwikkelaar die geen vragen stelde en er moderne appartementen met garage op gezet heeft.

Je staat er als huiseigenaar misschien niet bij stil, maar als je niet naar de toekomst kijkt, word je er nogal snel door ingehaald. Ben je bereid ineens de hele investering te doen, je hele leven te verbouwen en moderniseren of op een gegeven moment als een soort van anachronisme de pijp aan maarten te geven?

Ik ken een vierde alternatief... en ik heb gekozen...

donderdag 26 mei 2016

Technische setup cohousing

Naast de belangrijke zaken voor een goed cohousingproject (fijne groep mensen, toffe locatie, enthousiaste stakeholders die meedenken...) is het ook handig om een aantal technische zaken op te zetten om alles vlot te laten verlopen.

Hoe doen wij het? Wij gebruiken volgende:

Dropbox

Dropbox voor al onze bestanden.

Dropbox laat je toe om mappen en bestanden heel eenvoudig constant met meerdere personen te synchroniseren. Elke aanpassing die je doet, wordt ook bij de andere gebruikers doorgevoerd.

Je kan dropbox installeren op je computer, maar je kan het ook gebruiken in je browser of op je smartphone.

Let op, standaard is een dropbox maar 2 GB, daar zit je snel over.

Website

Wij gebruiken Google Sites voor onze website. Je kan ook gerust voor een Wordpress gaan, of elke andere vorm waar meerdere mensen de site eenvoudig kunnen wijzigen.

Blog

Geen website zonder blog! Op een blog heb je nog wat meer vrijheid, kan iedereen gemakkelijk posten en kunnen je bezoekers ook reageren.

e-mail & domein

Alles geregistreerd bij one.com - niet duur, en je krijgt veel waar voor je geld. Je kan heel eenvoudig e-mailaccounts, aliasen en verdeellijsten maken. Handig voor je werkgroepen, of om wie af te spreken wie de mails krijgt van de zoekertjes, de websites...

Wij voorzien voor iedereen een persoonlijk e-mailadres voornaam@cohousingwaasland.be (dat duurt tot je 2 mensen met dezelfde voornaam hebt), en dan een hele resem verdeellijsten.

one.com biedt gelijk ook alles wat je nodig hebt voor een blog, forums, statistieken,

Forum

Cosessies alleen zijn vaak niet voldoende om alle onderwerpen aan bod te laten komen en uitvoerig te bespreken. Je kan proberen om via e-mail verder te praten, maar zal snel merken dat het niet zo overzichtelijk werkt - en een volle mailbox werkt snel demotiverend.

Een forum is een goede manier om gestructureerd over meerdere onderwerpen tegelijk te praten. Je kan je abonneren op secties die je belangrijk vindt, zodat je toch nog een mail krijgt als er iets gebeurt. Voor dringende onderwerpen, maken we vaak eerst een onderwerp op het forum, en sturen daarna 1 mail naar iedereen met direct de link naar dat onderwerp er in. Zo heb je toch maar 1 mail, en de eigenlijke discussie blijft op't forum.